((اي كاش هيچ گاه نگاهمان با هم آشنا نشده بود...
اي كاش هرگز نديده بودمت و دل به تو دل شكن نمي بستم.
اي كاش از همان ابتدا، بي وفايي و ريا كاري تو را باور داشتم انتظار باز آمدنت،
بهانه اي براي هاي هاي گريه هاي شبانه ام شد و علتي براي چشم به راه دوختن
و از آتش غم سوختن و ديده به درد دوختم... ))
 
امّا امشب مي نويسم تا تو بداني كه ديگر با يادآوري اولين ديدارمان چشمانم پر از اشك نمي شود.
چون بي رحمي آن قلب سنگين را باور دارم.
 
امشب ديگر اجازه نخواهم داد كه قدم به حريم خواب ها و روياهايم بگذاري...
چون اين بار، ((من)) اينطور خواسته ام، هر چند كه علت رفتن تو را نمي دانم
و علت پا گذاشتن روي تمام حرفهايت را...
 
باور كن...
 
كه ديگر باور نخواهم كرد عشق را... ديگر باور نمي كنم محبت را...
و اگر باز گردي به تو نيز ثابت خواهم كرد...

وقتي كه عاشقم شدي پاييز بود و خنك بود
تو آسمون آرزوت هزار تا بادبادك بود
تنگ بلوري دلت درست مثل دل من
كلي لبش پريده بود همش پره ترك بود
وقتي كه عاشقم شدي چيزي ازم نخواستي
توقعت فقط يه كم نوازش و كمك بود
چه روزا كه با هم ديگه مسابقه مي ذاشتيم
كه رو گل كدوممون قايق شاپرك بود ؟
تقويم كه از روزا گذشت دلم يه جوري لرزيد
راستش دلم خونه ي ترديد و هراس و شك بود
ديگه نه از تو خبري بود ،‌ نه از آرزوهات
قحطي مژده و روزاي خوش و قاصدك بود
يادم مياد روزي رو كه هوا گرفته بود و
اشكاي سرخ آسمون آروم و نم نمك بود
تو در جواب پرسشم فقط همينو گفتي
عاشقيمون يه بازي شايد ،‌ يه الك دولك بود
نه باورم نمي شه كه تو اينو گفته باشي
كسي كه تا ديروز برام تو كل دنيا تك بود
قصه ي با تو بودن و مي شه فقط يه جور گفت
كسي كه رو زخماي قلب من مثل نمك بود................

ميخواهي بروي؟

خب برو...

انتظار مرا وحشتي نيست

شبهاي بي قراري را هيچ وقت پاياني نخواهد بود

برو...

براي چه ايستاده ايي؟

به جان سپردن كدامين احساس لبخند ميزني؟

برو..

ترديد نكن

نفس هاي آخر است

نترس برو...

احساسم اگر نميرد ..بي شك ما بقي روزهاي بودنش را بر روي صندلي چرخدار بي تفاوتي خواهد نشست

برو...

يك احساس فلج تهديدي براي رفتنت نخواهد بود

پس راحت برو

مسافري در راه انتظارت را ميكشد

طفلك چه ميداند كه روحش سلاخي خواهد شد

برو...

برايت خاطراتي بر روي اين دفتر سفيد نوشتم

كه هيچكسي نخواهد توانست چنين خاطرات شيريني را

براي بار دوم برايت باز گويد.

چرا مرا شكستي ؟چرا؟

اشعاري برايت سرودم

كه هيچ مجنوني نتوانست مهرباني و مظلوميت چهره ات را توصيف كند

چرا تنهايم گذاشتي ؟چرا؟

چهره پاك و معصومت را هزار بار بر روي ورق هاي باقي مانده وجودم نگاشتم

چرا اين چنين كردي با من ؟چرا؟

زيباترين ستارگان آسمان را برايت چيدم.

خوشبو ترين گلهاي سرخ را به پايت ريختم.

چرا اين چنين شد/؟چرا؟

من كه بودم؟

كه هستم به كجا دارم مي روم

مشكلات زندگي ، مثل تلي از خاك بر سر ما مي ريزندوما مثل هميشه دو انتخاب داريم .اول اينكه اجازه ندهيم مشكلات ما را زنده به گور كنند ودوم اينكه از مشكلات سكوي براي صعود بسازيم.              

باز باران بي ترانه ، با تمام بي كسي هاي شبانه

مي خورد بر مرد تنها ، مي چكد بر فرش خانه

باز مي آيد صداي چكه ي غمها...

باز ماتم من پشت شيشه تنهايي افتاده ، نمي دانم نمي فهمم ، كجاي قطره هاي بي كسي زيباست؟؟!!!

نمي دانم چرا مردم نمي فهمند كه آ« كودك كه زير ضربه هاي شلاق باران مي لرزد....

كجاي ذلتش زيباست.